Patronka szkoły
Maria Konopnicka
(1842 - 1910 )

                                                                                          Choćbyś gwiazdy znał na niebie
                                                                                             Jeszcze musisz znać... sam siebie.
                                                                                                                                             

     Maria Konopnicka urodziła się 23 maja 1842 r. w Suwałkach. Jej rodzicami byli Józef Wasiłowski - urzędnik sądowy i Scholastyka Turska. Matka wcześnie osierociła ją i pięcioro rodzeństwa. Ojciec wychowywał dzieci w duchu religijności i polskości; czytywał im Biblię, religijne przypowieści oraz polską poezję: Karpińskiego, Brodzińskiego i romantyków. Uczyła się zatem w domu, tylko jeden rok spędziła wraz z siostrą Wandą w szkole Panien Sakramentek w Warszawie. Zaprzyjaźniła się wówczas z koleżanką z tej samej klasy- Elizą Pawłowską, w przyszłości świetną powieściopisarką znaną jako Eliza Orzeszkowa.

     Panna Maria Wasiłowska poszła w świat mając zaledwie 20 lat. Wyszła wtedy za mąż za Jarosława Konopnickiego i zamieszkała w Bronowie niedaleko Łęczycy, w rodzinnym majątku Konopnickich. Kilkanaście lat przeżytych na wsi rozwinęły w niej przywiązanie do ziemi, wrażliwość na wszystko, co dzieje się w przyrodzie – pozwoliły także poznać warunki pracy chłopa i żywot wiejskiego sieroty. Poetka stała się rzeczniczką sprawy chłopa polskiego, piewcą jego niedoli.

     Maria Konopnicka poświęciła się pracy literackiej, która była dla niej nie tylko powołaniem artystycznym, ale służbą narodową i społeczną. Okres warszawski jej życia był niezwykle bujny, udzielała lekcji literatury i historii polskiej, tłumaczyła z języków obcych utwory literatury pięknej, pisała artykuły, wygłaszała odczyty, a przede wszystkim jako poetka zdobywała coraz większe uznanie i trafiała do serc czytelników.

    W latach 1882-1886 była redaktorką przeznaczonego dla kobiet tygodnika „Świt”. Były to ciężkie czasy niewoli, nie wolno było swobodnie działać i pisać. Konopnicka uważała, że nie można biernie czekać na poprawę warunków politycznych, ale trzeba zwalczać zło społeczne, budować lepsze życie i być gotowym do walki o wolność. Gorąco wierzyła w to, że nastąpi przemiana społeczna, która zniesie niesprawiedliwy podział na „pokrzywdzonych i na krzywdzicieli”.

     Działalność Konopnickiej w Warszawie zwróciła uwagę policji. Często miewała zatargi z cenzurą, wiersze o treści patriotycznej posyłała do Krakowa, gdzie ukazywały się w druku pod pseudonimem Jan Sawa lub Jan Waręż. Chciała przez poezje uczyć, wskazywać ideały i za wszelką cenę bronić polskości. Gdy w 1901 roku skatowano dzieci polskie we Wrześni, Konopnicka w wierszu wyraziła swój protest. W roku 1908 napisała „Rotę”, którą do dziś cały naród polski śpiewa w podniosłych chwilach.

     Maria Konopnicka była pierwszą autorką, która twórczość dla dzieci podniosła na wyżyny prawdziwego artyzmu. Nikt wcześniej nie podchodził do poezji dziecięcej w ten sposób. Kolejne pokolenia małych Polaków uśmiechają się, słysząc historię Stefka Burczymuchy, parasola lub wielkiego prania.

     W roku 1902 odbył się jubileusz 25-lecia twórczości literackiej Marii Konopnickiej; przedstawiciele wszystkich warstw społecznych złożyli hołd świetnej pisarce. Jako dar narodowy ofiarowano Konopnickiej dom z ogrodem w Żarnowcu na Podkarpaciu.

     Niemal do ostatnich dni prowadziła aktywny tryb życia, udzielała się społecznie. Choroba serca coraz częściej dawała jednak o sobie znać. Poetka zmarła 8 października 1910 roku. Pochowana została na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie. Do dziś przy jej grobie spotkać można wycieczki uczniów, którzy przyjeżdżają złożyć hołd swej patronce.